Kerstmis is absoluut a friend of me/us dus ons huis is natuurlijk al sinds de dag na Sint in kerstsferen gehuld.
In onze voorkamer staat een kerstman die -telkens als de honden blaffen- ons verblijdt met Jingle Bell, Jingle Bell, Jingle Bell Rock. Die honden snappen er niks van!
(kan natuurlijk nooit lang duren voordat wij dat soundje spuugzat zijn!)
Vanmorgen vroeg (nou ja ook weer niet zo vroeg) de foto's genomen, dus let niet op het dekbed op de bank en de kussens 'in ligstand'. De honden lagen nog in diepe rust te slapen op de bank, zijn alle drie niet echt ochtendhonden dus ze beginnen de dag altijd rustig-jes-aan.
Deze en de voorgaande foto heb ik aan elkaar geplakt (het is niet helemaal goed gelukt maar het gaat om het idee!)
Ook in de keuken hangt wat kerstverlichting en maakt het toch een stuk gezelliger!
Kerstavond vieren we hier met de 3 dames en hun lovers (en wie weet vind mijn Papsie ook nog een gaatje in zijn overdrukke agenda). Iedereen neemt iets lekkers mee (tapas of zo) dus geen grote diners hier maar gewoon lekker ontspannen, open haardje aan, misschien wat pokeren of gewoon gezellig samen zijn en wat bijkletsen onder het genot van een snackje en een borrel.
Eerste en tweede kerstdag hebben we dan om bij te komen want daar staat helemaal niets gepland! Heerlijk rustig dus, want ik ben niet zo voor verplichtingen zodat je de hele kerst in de weer bent met op visite gaan.
'Derde kerstdag' hebben we wel een afspraak staan want dan komt Jan zijn broertje Frank & Michelle langs, dus dat belooft ook weer gezellig te worden! Michelle is cum laude (ze ging niet op voor minder) afgestudeerd dus zeker reden voor een feestje!
Wij zijn er helemaal klaar voor en hebben er nu al zin in!
Hoe vier jij kerst dit jaar en is kerstmis ook een vriend van jou?
Een goede vriend van ons is 11 juli getrouwd in Peru met zijn grote liefde Magaly. We hadden er graag bij willen zijn maar de afstand en het geld wat zo'n 'reisje' kost was een te groot obstakel.
Menno & Magaly houden ons goed op de hoogte via een fotoblog, Hyves en mail zodat we elke belangrijke stap van het stel mee kunnen maken.
Menno & Magaly van harte gefelicteerd met dit heugelijke feit!
We kijken er naar uit om jullie eens flink te knuffelen als jullie (hopelijk) samen voet zetten op Nederlandse bodem de 26ste!
Gisteren stond opeens mijn vriendin Stien voor de deur (met haar ventje Jan) in een dikke rode Chevy convertible met witte leren bekleding (uit de jaren 70) met de vraag of ik even mee wilde toeren. Natuurlijk wilde ik wel even toeren in zo'n dikke kar door het Westland.
Wat is dat toch geweldig zo'n kar, lekker met de wind door je haren. Jammergenoeg was Stien d'r camera niet opgeladen (en had ik mijn camera vergeten) dus ik moet het doen met de plaatjes van internet en ik weet niet of dit hem nu echt was maar hij komt in de buurt!
Even voor een versnapering op het terrasje gezeten bij de Torpedoloods in Hoek van Holland waar je uitzicht hebt op het haventje. Het was helemaal top! Thanks guys voor dit lekkere uitje!!
Janis Ian met Jesse (zet hem even aan tijdens het lezen)
Good old Janis Ian die me nu nog steeds terug kan brengen in de tijd!
(kreeg gisteren van mijn vader dit fotootje wat hier mooi bij past. Hahahahaha wat een broekie joh! Ik voelde me toen al een hele dame die alles heel goed zelluf kon regelen!)
Vroegâh luisterden wij veel naar deze nummers.
Ik had al verkering met Jan en dat gaf toch een 'beetje' spanning in het ouderlijk huis.
Jan was nl. niet de schoonzoon die ze graag hadden gezien dus na vele ruzies bleek het beter voor beide partijen dat ik op mezelf ging wonen op mijn 16e.
Niets hield me meer tegen, ik was oud en wijs zat en ik ging het zelf wel regelen. Ik werkte al dus het geld was er en ik was er ook helemaal klaar voor! Mijn ouders waren niet blij met deze beslissing maar ze konden niet anders dan lijdzaam toekijken. Mijn besluit stond vast.
Na een paar dagen vond ik een etage in ons dorp. Een buurvrouw van Jan zijn ouders had een etage over, dus voor 500 gulden per maand was ik de huurder. Een keuken in een kast, een woon- en een slaapkamer en een eigen badkamer. Een eigen appartementje!! Oke, wel met een hospita Mevr. van der Sluis (dat was wel even een minpuntje) maar ik had wel mijn eigen plekkie onder de zon.
Het bleek een goede keuze van me want na enige tijd werd de verstandhouding beter met mijn ouders en keerde de rust weer. Ik ben wel op kamers blijven wonen (die vrijheid stond ik nooit meer af!) en Jan heb ik natuurlijk niet laten glippen (ik zou wel gek zijn!) en na bijna 30 jaar zijn we nog steeds bij elkaar.
Eind goed, al goed!
(Tjonge, jonge, wat een beetje muziek en een fotootje je niet kan brengen!)
Als ik zo die foto zie, dan kan ik me dit hele verhaal erbij niet voorstellen. Zo'n onschuldig, lief, klein meisje!
Ik was er behoorlijk vroeg bij maar hoe oud was jij toen je op jezelf ging wonen?
(En even speciaal voor mijn goede vriendin met wie ik aardig wat wijntjes achterover geslagen heb in die tijd: Weet je het nog? Ennuh hou je haaks hè! Het gaat helemaal goedkomen!)
Klik op lees meer als je de tekst van de song wil lezen.
Ik kwam dit filmpje tegen van Focus die me weer terug bracht in de tijd dat Jan ook zo graag net zo goed dwarsfluit wilde spelen als Thijs van Leer.
Dus hoppa op dwarsfluitles maar als snel bleek dat Jan zijn longinhoud niet hetzelfde was als die van Thijs.
De muziekleraar heeft nog gepoogd hem van het roken af te krijgen maar zonder resultaat. Toch gaf Jan niet op en samen met vrienden werden er veel van dit soort Focus-lookalike-bandje-speel-sessies georganiseerd in de Cocoon. We woonden toen vrijstaand dus overlast hebben we niet echt gegeven maar toch heb ik geregeld buiten gestaan om te checken wat de buren eventueel zouden horen.
Een vriend van ons speelde op een zelfgemaakte citaar (een kruising tussen een gitaal en cello) en er werd creatief gedrumd op alles wat vlak was. Jan bespeelde oftewel befloot zijn net aangeschafte verzilverde dwarsfluit. Een andere vriend bespeelde de gitaar. Onder het genot van veel drank klonk het al snel net zo goed als Focus.
Jammer genoeg werd het Focus-gevoel abrupt afgebroken omdat Jan -na het halen van een verse drankvoorraad- op zijn mooie dure, verzilverde dwarsfluit ging zitten die hij even daarvoor op een stoel had gelegd. Foutje bedankt ...
Er is nooit meer een nieuwe dwarsfluit aangeschaft en Jan heeft zijn carierre als dwarsfluitist aan de wilgen gehangen.
Maar gelukkig hebben we de foto's nog!
Zaterdagmiddag/avond hebben we met vrienden (Menno "LimaLimper", Jeroen "Carree vrouwen" en Aad "All in van Soldt") pokerend doorgebracht en dat was me het dagje wel! Alleen al de voorbereidende mailtjes bracht bij iedereen een smile op hun gezicht.
In de voorbereiding dachten we nog binnen te gaan spelen
maar aangezien twee van de drie guys uit de stad komen, konden ze lekker in de tuin zitten ook wel waarderen!
Er moesten wel wat hulpstukken aan te pas komen om de kaarten op hun plek te houden (vanwege de vrij harde wind) maar dat was snel opgelost.
Nu zitten we vrij veel online te pokeren en dat is wel wat makkelijker dan in het echie want het valt nog niet mee qua tellen van fiches, delen, pokerfaces, big en small blind enzo. Als je online pokert wordt dat allemaal voor je gedaan maar dit was duidelijk het echte werk!
Uiteindelijk moesten we wel naar binnen (het werd toch wel een beetje chillie) en dus zijn we binnen verder gegaan. Inmiddels had Aad ons verlaten want die had een afspraakje met zijn dochter, dus versterkten Steph en Berry onze tafel.
Uiteindelijk (na vele uurtjes pokeren) won Ber zelfs de pot!
Toen we smorgens (of eerlijk gezegd: smiddags) uit ons bed kwamen lag er een lief briefje van Ber. Is het een lieffie dan!
Jan heeft een sfeerfilmpje gemaakt van het pokeren.
Guys: het was weer helemaal top! We doen het snel weer!!
Ennuh... jullie zijn inmiddels toch ook wel aan het pokeren geslagen?
Ik ben natuurlijk nog aan het scannen en elk simpel negatiefje opent allerlei laadjes met weggeborgen herinneringen.
Zo ook deze foto van het bijzondere vaartochtje door de Westlandse wateren (ik schat 1986) met onze goede kunstenaarsvriend Jan. Naast Jan ging ook Leen (eigenaar van de -net van de bodem gehaalde- boot, trouwens ook kunstenaar) en zijn hoogzwangere vriendin Ietje mee. We waren een markant gezelschap zo met zijn allen.
Jan had ook zijn veeleisende toenmalige vriendin 'Queen' Jacqueline meegenomen op het boottochtje en dat bleek al snel een minder goed idee. Wij hadden nog zó de rode loper voor haar uitgerold zodat ze in stijl het varende wrak kon betreden maar dat mocht niet baten! De boot was niet goed (ja duh.... dat wisten wij ook wel maar hij vaarde nog en we hadden emmers aan boord om te hozen dus wat wil je nog meer!) Het geluid van de motor was te hard, Jan vaarde te hard, te zacht, nam bochten te ruim, te kort afijn hij vaarde niet goed, hij had niet genoeg aandacht voor haar en hij haalde niet genoeg drankjes voor zijn liefje, kortom mevrouw had veel te eisen en Jan had het er maar druk mee om aan alle wensen van zijn bevallige vriendin te voldoen.
Wij waanden ons zo ongeveer in een surrealistische film van Woody Allen waarin allerlei blikjes met neurotisch gedrag werden open getrokken. De ene opdracht was nog niet voltooid of de volgende opdracht (aan Jan wel te verstaan) hing alweer in de lucht. Maar wat die beste Jan ook deed, hij deed het nooit goed terwijl wij diezelfde Jan, nog nooit zo zijn best hebben zien doen! Een BBQ vuurtje maken mocht maar vies worden van die houtskool weer niet. Vissen mocht maar vissen vangen weer niet. Wij waren in opperste verbazing hoe Jan zijn uiterste best deed aan alle opdrachten te voldoen zonder ook maar één woordje tegengas...
Ondanks (of misschien wel dankzij) dat gezeur was het een memorabel boottochtje.
Het bleef nog lang onrustig op de Westlandse wateren!
Niet lang na dit tochtje bleek de relatie geen toekomst te hebben (goddank!)
Eerlijk gezegd zit ik nog bij te komen van de eerste dag in het nieuwe jaar! Pfffff we zijn het jaar in iedergeval goed begonnen, zullen we maar zeggen!
We moesten vroeg ons bed uit (9.00 uur) om het een en ander nog brunchklaar te maken. Op zo'n moment verklaar je je zelf gek dat je ooit op het idee bent gekomen om een brunch te geven (zo gaat dat iedere keer, we leren er maar niets van!)
Vrienden en familie werden verwacht vanaf 2 uur dus na het 'opstart'bakkie als een speer aan de gang met broodjes bakken, salades en hapjes maken, schalen met nootjes, peppadews, olijven op de tafels. Het huis nog even nalopen op onberispelijkheid (wat ons natuurlijk nooit gaat lukken want ik ben de slechtste huisvrouw op het gewestelijk halfrond moet ik toegeven). De soepen en de chili op het vuur en de andere koude handel klaar zetten in de keuken.
De eerste gasten druppelden langzaam binnen vanaf half 3 en al snel was je het gevoel waarom je ooit op het idee was gekomen om een brunch te geven omgeslagen in: Wat is het toch gezellig zo'n brunch!
Al snel stond het hele huis vol met zo'n 60 mensen (waarvan een stuk of 6 kids). Maf dat je zelf dan al van die grote kids hebt en je vrienden/familie nog aan het begin staan van gezinsvorming!
(Claudia vroeg nog om stiften voor de kids ... maar vanmorgen kwam die vraag pas weer naar boven *zucht* sorry Clau!)
(Isabella met haar grote vriendin Pluk)
(er kunnen veel makke schapen in 1 hok dat zie je maar)
(heerlijk dat jullie er ook weer waren Ed & Hel! En nog altijd even verliefd!)
(en ook mijn grote kippenvriend Geert was met zijn gezin weer van de partij!)
Jammergenoeg zijn er heel veel foto's bij die ik niet kon plaatsen omdat je toch kon merken dat het oude jaar zijn sporen nog had achtergelaten (lees: ogen dicht en gekke bekken)
Jongens het was weer helemaal top!!! Bedankt voor die ontzettend gezellige brunch!! Volgend jaar weer?
Toen alles was afgelopen (zo rond een uur of 8) hebben we nog even na zitten genieten bij die fantastische, spannende match tussen Barney en Taylor (ik heb er nog hartkloppingen van...)
Als dit allemaal een belofte is voor de rest van het jaar dan kan het nu al niet meer stuk!!!
En alweer is er bijna een oud Jaar afgesloten en staat er weer een nieuw, vers Jaar voor de deur. Tijd dus om eens rustig te overdenken wat je allemaal is overkomen het afgelopen jaar en tijd om vooruit te kijken in het volste vertrouwen dat 2007 een kloppend jaar gaat worden!
Een jaar waarin je weer een stapje dichter bij je idealen zult komen (of in iedergeval opnieuw de kans krijgt om dat verder uit te werken), een jaar met meer respect voor die ander, een jaar met meer liefde en aandacht voor alle mensen om je heen die belangrijk voor je zijn. Een jaar waarin we meer aandacht gaan hebben voor het onrecht om ons heen en daar dan ook daadwerkelijk iets aan doen. En boven alles staat natuurlijk dat het een gezond jaar mag worden!
Wij zijn in iedergeval van plan om er een geweldig jaar van te maken!!! En dat jaar willen we dan ook traditiegetrouw beginnen met een brunch voor onze vrienden en familie. Het is heerlijk om het nieuwe jaar te beginnen, omringd door mensen die belangrijk voor je zijn, onder het genot van een hapje en een drankje die je allemaal de welgemeende hand kan drukken met allerlei beste wensen voor dat nieuwe jaar! Het zal dus hopelijk weer druk gaan worden op de eerste dag van het nieuwe jaar in ons huis met allerlei 'brakke' mensen die juist die dag -ongelofelijk veel zin hebben- om het jaar eens goed te beginnen!
Het motto van onze brunch is eigenlijk altijd: Begin met het drankje waar je gisteren mee geëindigd bent want na een paar drankjes voel je je weer geweldig!! En ik moet zeggen: dat werkt elk jaar prima! En natuurlijk is er weer chili en al die andere hapjes om de drankjes wat meer 'bite' te geven.
Vanavond doen wij dus niks heftigs (beetje tv kijken, beetje pokeren, beetje snacken) maar morgen beloven we er een feestje van te maken!! Reken maar!!
(als het een beetje meezit dan post ik morgenavond na de brunch nog een logje en anders wordt het 2 januari). Maak er een gezellige oudejaarsavond van en een fantastisch begin van het nieuwe jaar!! Want het wordt geweldig in 2007, we gaan er met zijn allen gewoon een super jaar van maken!!
Because you are so dear a friend your cares are my cares too. And so as sorrow fills your heart my heart goes out to you. And though my words cannot begin to ease the loss you bear. I only hope it helps somehow to know how much I care.
