Gisteren trouwens de lumbaalpunctie gehad en dat zat ook niet helemaal mee. Ik schijn een nogal pezige ruggegraat te hebben maar na 3x prikken lukte het dan toch nog -ik had bijna de handdoek in de ring gegooid-...
Daarna bleek dat ze ook nog wat bloed nodig hadden en ook dat ging niet helemaal zoals het hoorde. Ik heb heel lieve, kleine dunne adertjes (volgens de prikster) dus na een half buisje bloed prikte ze door de ader heen waarna dan toch de andere arm nog even geprikt moest worden.
Afijn, het was geen beste dag gisteren qua prikgebeuren zullen we maar zeggen. Maar het is volbracht en dat is lekker!
Dat ik een redelijke fan van de haiku ben, blijkt wel uit het feit dat ik ze op dit log al eerder heb gepubliceerd. Voor de goede orde, geen nieuwe gedichten maar gedichtjes die ik voor mijn gevoel in een vorig leven (tussen 1978 en 1988) heb geschreven. Haikus vond/vind ik onder meer mooi omdat (deze al eeuwen geleden) in Japan gebruikt werden als middel om met elkaar van gedachte te wisselen.
Zo componeerden Japanse priesters haikus met twee regels om vervolgens 's-avonds met hun 'aanhangers' de derde (meest treffende) regel te bedenken. Iedereen mocht een poging doen. Aan het einde van de avond vertelde de priester zijn oplossing; volgens hem de enige derde regel die bij de haiku paste.
Ik had er graag bij geweest
Hieronder drie haikus. Dat wil zeggen de eerste twee regels daarvan. Doen jullie een suggestie voor de derde?
Bach transponeerde,
klassieke melodieën.
?
Eén streep op het doek,
wel overwogen of niet.
?
De regen valt neer
Wortels trekken hun sporen
?
Volgende week publiceer ik bovenstaande haikus zoals ik deze oorspronkelijk heb bedacht.
Van een fan (Alybetty) van dit weblog (hahahaha jaja het mot niet gekker worden hoor) kreeg ik dit gedicht toegestuurd.
Ik kende het al -in een kortere uivoering- en jullie waarschijnlijk ook, maar het is nooit verkeerd om weer eens hierbij stil te staan, want belangrijk is het zeker!!!
Alybetty harstikke bedankt voor je lieve mailtje ennuh... ik ben blij met jou als fan!
If I knew it would be the last time
that I'd see you fall asleep,
I would tuck you in more tightly
and pray the Lord, your soul to keep.
If I knew it would be the last time
that I see you walk out the door,
I would give you a hug and kiss
and call you back for just one more.
If I knew it would be the last time
I'd hear your voice lifted up in praise,
I would tape each word and action,
And play them back throughout my days
If I knew it would be the last time,
I would spare an extra minute or two,
To stop and say "I love you,"
instead of assuming, you would know I do.
If I knew it would be the last time
I would be there to share your day,
well I'm sure you'll have so many more,
so I can let just this one slip away.
For surely there's always tomorrow
to make up for an oversight,
and we always get a second chance
to make everything right.
There will always be another day
to say our "I love you's",
And certainly there's another chance
to say our "Anything I can do's?"
But just in case I might be wrong,
and today is all I get,
I'd like to say how much I love you
and I hope we never forget,
Tomorrow is not promised to anyone,
young or old alike,
And today may be the last chance you get
to hold your loved one tight.
So if you're waiting for tomorrow,
why not do it today?
For if tomorrow never comes,
you'll surely regret the day,
That you didn't take that extra time
for a smile, a hug, or a kiss
and you were too busy to grant someone,
what turned out to be their one last wish.
So hold your loved ones close today,
whisper in their ear,
Tell them how much you love them
and that you'll always hold them dear,
Take time to say "I'm sorry," "please forgive me,"
"thank you" or "it's okay".
And if tomorrow never comes,
you'll have no regrets about today.
Omdat wij aan de zijkant van ons huis een klein, smal stukje tuin hebben -ooit Moestuin maar nu braakliggend- waar het onkruid inmiddels tot taillehoogte stond, dachten we kom laten we daar eens even werk van maken. Dus vol goede moed had ik 1 vierkante meter grofweg geplukt en Jan zou het afmaken.
Maar halverwege dat stukje staat oud tuinhout en daarin verdwenen allemaal hommels (wij dachten eerst dat het bijen waren) maar na enige studie op het internet blijkt het de tuin- of aardhommel te zijn.
Nu zijn wij geen helden (Jan dus ook niet) met insekten, kruipend, stekend of vliegend: het maakt ons niet uit, wij zijn geen fan van ze!
Dus eerst de gemeente gebeld die ons doorverwees naar de ongediertebestrijding. Die man meldde ons dat ze niet aggressief zijn en we ze eigenlijk het beste kunnen laten zitten waar ze zitten. Dat zit dus ons tuinrenovatieplan goed in de weg. *zucht*
Nu heb ik begrepen dat je eventueel zo'n nest het beste 's-avonds kan verwijderen omdat ze dan het rustigst zijn maar eerlijk gezegd durf ik dat gewoon niet want ik heb begrepen dat hommels best kunnen steken (zelfs meerdere keren zonder dat ze doodgaan). Alleen de mannetjes kunnen niet steken. Ik durf zelfs niet in de buurt van die planken te komen! Nu heb ik wel met gevaar voor eigen leven *grijns* een filmpje van het tuinhout gemaakt waar je zo af en toe een hommel aan en af ziet vliegen (wel met een beverig handje, dat snap je)
Geen video? Download de DivX Web Player voor Windows of Mac
Als je dit filmpje niet kan zien, doe dan geen moeite want zo bijzonder is die niet! (in het kort: je ziet 3 hoogstens 4 hommels vliegen en veel hout en rotzooi)
Maar hoe dan ook: ik wil in iedergeval niet zometeen als deze mevrouw hieronder opgevreten worden door die hommels...
Dus vandaag toch nog maar even de ongediertebestrijding bellen ben ik bang...
Omdat ik nu een jaar last heb van loopproblemen (ik ben mijn evenwicht kwijt en mijn benen doen niet wat mijn hersenen zeggen, bij elke stap moet ik 10x nadenken kortom: ik loop als een dronken droppie) en nog een aantal vage klachten, ben ik naar de neuroloog gegaan (zie dit logje). Gisteren was het dus D-Day en konden we voor de uitslag terug naar naar de neuroloog.
Het bloed zag er in iedergeval goed uit en gaf geen afwijkingen.
Deze foto is trouwens niet van mezelf maar om even te laten zien wat MS doet met je hersens en ruggegraat. Die witte stippen in het midden van de hersenen is de witte stof (laesies) die kenmerkend is voor MS. Daardoor komen signalen niet of beperkt aan.
De MRI liet in de hersenen één ieniemini stippeltje witte stof zien en hoog
in de ruggegraat zat ook wat witte stof.
Nu kan er nog niet met zekerheid gezegd worden dat het MS is (het zou bijv. ook nog LS kunnen zijn). Maar het kan ook zijn dat de diagnose niet 100% valt te stellen.
Eventuele
andere ernstige afwijkingen zoals tumoren in hersenen en/of ruggengraat is in
iedergeval wél uitgesloten. Er drukt niets op de zenuwbanen in de rug. Ik heb geen vitaminetekort.
Er is afgesproken om een lumbaal punctie te doen (word ik niet echt happy van maar moet
gebeuren omdat ze daarmee kunnen aantonen dat er bepaalde MS-eigen eiwitten
inzitten) en een VEP (oogzenuw reactie hersenentest). Wanneer deze onderzoeken gaan
plaatsvinden weet ik nog niet want daarvoor word ik nog uitgenodigd.
Het is de bedoeling dat ik om de 3 maanden een MRI van mijn hersenen en ruggemerg krijg, om te kijken of er
meer van die witte stoffen zijn te zien. Daarmee kan je het verloop
van MS in de gaten houden.
De nieuwe afspraak met de neuroloog staat op 31 juli dus voor die tijd zal
de lumbaal en de VEP gedaan zijn en krijg ik daar dan uitslag van.
Nog geen 100% zekerheid dat het MS is maar alles wijst vooralsnog wel in
die richting.
Ik sta er in iedergeval niet van te kijken dat MS al meerdere keren is genoemd door de neuroloog want zelf dacht ik ook aan MS. Vanaf dat moment ben ik op Internet op zoek gegaan naar de ziekte en eerlijk gezegd knapte ik daar niet van op! Dus laat ik het lekker los en wachten we de uitslagen van de volgende onderzoeken maar weer af. Iets meer kan je toch niet doen!
Afgelopen donderdagnacht is Steph weer teruggekeerd uit Bristol. Ze heeft daar een heerlijke tijd gehad en is verwend door haar vriendin en vriend. Ze heeft heel veel van de omgeving gezien, is naar het strand geweest, heeft zelfs de musical Dirty Dancing gezien in Londen. Ze zijn stad en land met Steph doorgereisd en ze vond het prachtig!! Maar ze heeft ons (en wij haar) toch ook best gemist. Ze was dus ook wel weer blij om naar huis terug te gaan.
Donderdagmiddag kreeg ik van haar een berichtje (toen ze onderweg was naar het vliegveld) dat de TomTom hun in de steek gelaten had en dat ze verdwaald waren. Pfffff... ik kijk wel eens naar die programma's van Easyjet waarin ze laten zien dat als je ietsiepietsie te laat bent om in te checken je je vlucht wel goodbye kan kissen.
Gelukkig was ze nog net op tijd op het vliegveld om in te checken! Maar omdat het wederom noodweer was in Nederland (net zo als op de heenvlucht), had de vlucht weer 2 uur vertraging... Het waren dus een paar lange uurtjes voor Steph in Bristol maar uiteindelijk was ze dus om 01.00 uur weer thuis!! Gelukkig!!
Ik kreeg van haar 3 boxertjes (de lieverd) -nee geen hondjes maar ondergoed-, en ik vind ze prachtig!
Zijn ze schattig dan die boxertjes! Nu nog kijken of ik me er in kan wurmen!
Het is vandaag Vaderdag. Niet dat we er veel aan doen maar uitslapen was toch wel lekker. Het gevolg is dat je de hele dag tijd te kort komt. Nou ja, eerst maar even wat tijd inhalen door een aantal zeer korte spreuken te publiceren. En kort zegt niets over de inhoud.
Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen,
zal elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren.
De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:
Dag 1
Hoe geef ik de planten water?
Stappenplan en diavoorstelling
Toiletrollen – Groeien ze zelf weer aan?
Groepsdiscussie
Verschillen tussen de wasmand en de vloer
Oefenen met verschillende soorten wasmanden - Visualisatietraining
Is het genetisch gezien mogelijk stil te zitten als zij fileparkeert?
Rij-simulator
De Afstandsbediening
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen
Hoe kun je dingen vinden?
Training in het zoeken op de goede plek in plaats van schreeuwend het hele huis
overhoop halen - Open forum
Dag 2
Lege melkpakken: koelkast of prullenbak?
Groepsdiscussie en rollenspel
Bloemen voor haar meebrengen is niet schadelijk voor je
PowerPoint presentatie
Echte mannen vragen de weg als ze verdwaald zijn
Waargebeurd verhaal van de man die het eens probeerde
De vaat/serviesgoed: vliegt het zelf naar het aanrecht/afwasmachine?
Debat met enkele experts
Basisverschillen tussen je moeder en je partner
Praktijkles en rollenspel
Het ideale winkelmaatje zijn
Ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken
Belangrijke data onthouden & Bellen als je later thuis komt
Neem agenda / PDA mee naar de cursus
Loslaten: ermee leren leven dat je toch nooit gelijk hebt
Persoonlijke begeleiding mogelijk
Hij is een beetje flauw maar er zullen altijd wat leermomentjes tussen zitten voor de mannen. Heb jij zo'n tweedaagse cursus voor vrouwen (met leermomentjes) dan ben ik ook de beroerdste niet om die hier ook neer te zetten dus kom maar op!
Kwam deze fotoreportage tegen op het weblog van Jan Marijnissen over een 10-jarig jongetje (Derek) die samen met zijn moeder (Cindy) vecht tegen kanker en vond deze reportage zo indrukwekkend dat ik hem jullie niet wilde onthouden. Niet voor niets heeft Renée C. Byer hiermee de Pulitzer Prijs 2007 gewonnen.
Soms zeggen foto's meer dan 1000 woorden...
Druk op de foto om naar de fotoreportage te gaan (wel daar even drukken op next om naar de volgende foto's te gaan)
Gisteren zijn we eerst eens afgereisd naar Hoek van Holland om daar bij het Vispaleis een harinkje te kopen (en gebakken inktvisringen, mossels en kibbeling). Je moest wel erg veel zin hebben in een haring want de rij stond tot buiten de deur. Maar na een half uurtje wachten kon ik dan ook van mijn eerste (en tweede en derde) hollandse nieuwe genieten!
En ik moet zeggen: ze smaakten prima!
Ik kan zeker een dichtbundel vullen met de haikus die ik geschreven heb. In alle eenvoud bieden zij (nog) steeds onderdak aan een heldere gedachte die is gevangen in drie korte zinnetjes met een strak kloppend metrum.
Ik weet dat jullie er ook wat van kunnen. Weer wat voorbeelden ter inspiratie. (Wist je trouwens dat op de laatste haiku het gehele Westerse toonsysteem is gebaseerd?)
Steph (17 jaar oud) hebben we gisteravond naar Schiphol gebracht want ze gaat op bezoek bij een vriendin in Engeland die daar aupair is. Best spannend voor Steph (en voor ons) want ze reist in haar eentje en dat geeft toch altijd wat stress. Heb ik alles bij me, wat zal ik aandoen, zou ik het kunnen vinden en meer van dat soort stresserige toestanden.
Ze vliegt lekker goedkoop met EasyJet dus voor 140 euro op en neer naar Bristol. In Bristol wordt ze door haar vriendin opgehaald om de 14e weer terug naar huis te vliegen.
Het was echt noodweer op de heenweg en dus 3 files gesurvived maar eenmaal aangekomen bleek de vlucht door al dat noodweer een uur vertraging op te hebben gelopen.
Na even gezellig een drankje te hebben gedronken moesten we Steph daar toch achtergelaten. Nog even een kusje en met een bye bye namen we afscheid. Het valt niet mee om jouw dametje daar op dat grote Schiphol achter te laten...
Toen we thuis waren kregen we te horen dat de vertraging op zou lopen tot 2 uur. Om 01.00 uur landde ze uiteindelijk in Bristol.
Steph, maak er wat moois van daar en tot de 14e!
(update: Uiteindelijk was Steph om 02.30 uur op de plaats van bestemming en na een goede nachtrust is ze helemaal klaar voor Bristol! Het weer is prachtig daar dus er staat een bezoekje aan het strand en surfen op het programma. Steph gaat zich dus echt wel vermaken daar!)
Op dit moment is het stress op het hoofdkwartier van Cocoons Weblog. Er zijn 3 logjes op mysterieuze wijze zoekgeraakt.
Hulptroepen zijn inmiddels ingeroepen en zodra ik de verloren logjes heb gevonden, zal ik ze sommeren naar hun plek terug te gaan!
Toestanden, toestanden, toestanden dus...
Update: De verloren logjes zijn weer teruggekeerd! Het koste wat moeite om ze weer op de plek te krijgen waar ze horen, maar ze staan er weer!
05 Juni 07 - 08:30Yvet jarig en 't was me het ziekenhuisdagje wel!
Yvet van harte gefeliciteerd me je 22ste verjaardag!!!
Op de foto's die je ziet ben je een jaar of 4/5 dus het is echt, werkelijk waar, unbelievable dat je nu alweer 22 jaar wordt! Dat moet gevierd worden dus ik zie je vanavond Yvet!!
Gisteren had ik een afspraak met de neuroloog van het ziekenhuis omdat ik een aantal vage klachten heb. Ik heb er lang overgedaan om mezelf zover te krijgen want mijn vertrouwen in artsen is niet enorm groot. Ik heb wel een enorm groot vertrouwen in het zelfherstellend vermogen van het lichaam, dat dan weer wel!
Maar als dat zelfherstellend vermogen je toch een beetje in de steek laat dan weet je dat er hulp in geroepen moet worden. Het was dus een bijzondere gelegenheid dat ik een voet over de drempel van het ziekenhuis zette voor mijzèlf. A little step for some people, but a giant step for Belinda!
Ik had voor deze speciale gelegenheid een mooi krijtstreepjes pakje aangeschaft (BH en hipster en bijpassende zwarte sokjes) want een eerste indruk op zo'n arts maak je natuurlijk maar één keer.
Afijn na een inleidend verhaaltje mijnerzijds en een beetje interesse van de neuroloog in mijn klachten zijnerzijds, kon het onderzoek gaan beginnen. Niets moeilijks en niks heftigs, een tikkie hier en een tikkie daar, een testje zus en een testje zo en binnen 5 minuten mocht ik mij van de behandeltafel weer richting stoel begeven. Jan had netjes achter het gordijn zitten waken als een pitbull op zijn vrouwtje, dat snap je!!
Na afloop nog even wat bloed laten prikken en met de belofte om een MRI scan te laten maken verliet ik het gebouw weer!
Zo'n ziekenhuisgebouw blijft toch echt het mooiste aan de buitenkant!
Word ik gebeld dat er een gaatje bij de MRI is en dat de scan diezelfde dag nog kan plaatsvinden! Gunstig dus want die MRI wilde ik ook graag omdat ik denk dat uitsluitsel over mijn klachten kan geven.
Dus weer afgereisd naar het ziekenhuis voor die MRI (viel alles mee qua claustro, je moet gewoon je ogen dichtdoen en wanen dat je aan een nogal onrustig strand ligt).
Voor iemand die een hekel heeft aan ziekenhuizen is het alles meegevallen en kon het niet mooier uitkomen dat alles op 1 dag kon plaatsvinden!
Het wachten is begonnen want over 2 weken moet ik terug voor de uitslag. Nu hebben de artsen en ik al een beetje een vermoeden wat het zou kunnen zijn. In het ergste geval is het iets wat levensbepalend is en in het minste geval is het iets van vitaminetekort. Ik hou me voorlopig nog maar even vast aan dat laatste!
Voor in de meanwhile zou wat 'Good Vibrations' van jullie kant altijd mee kunnen helpen dus mocht je wat over hebben: Je weet waar je het kwijt kan!
(eigenlijk wilde ik dit niet plaatsen maar omdat ik het log ook een beetje als een soort 'dag'boek zie, waarin ook persoonlijke dingen ter sprake mogen komen dacht ik, ik plaats het toch. Dit kan een belangrijke gebeurtenis zijn in mijn leven en ik zou het laf van mezelf vinden als ik hierover niets zou vertellen en weer een leuk humoristisch plaatje zou plaatsen. Dus vandaar!)
Ik ga het nu maar even niet hebben over Donorregistratie. Daar heeft Belinda (en hebben jullie) al wat aandacht aan besteed
Het is een groot plezier om te lezen dat de bezoekers van ons weblog een duidelijk eigen mening hebben en ook echt de moeite nemen om over belangrijke onderwerpen na te denken. Wat dan ook de uiteindelijke conclusie van dat nadenken mogen zijn!
Naast speelse en spitsvondige rijmpjes en plezierdichten, kon ik (en kan ik) ook best kritisch uit de bocht komen. Jaren geleden geschreven naar aanleiding van een belangrijk onderwerp; maar achteraf gezien lekker tijdloos.
Trouwens bedankt voor al jullie spitsvondige reacties!
Zwaar genieten
De behandeling vond plaats bij een vriendin van Yvet die een eigen salon heeft dus helemaal vreemd was het niet. Het ijs was al gebroken dus gelijk konden de zware gespreks-onderwerpen opgepakt worden!
Ik had op de website gezien dat ze ook aan pedicuren deed, dus gelijk dat erbij geboekt.
Dus eerst de voetjes in de creme en een heerlijke voetmassage waarna het eelt op miraculeuze wijze verdween en de nageltjes gepolijst werden.
De voetjes gingen als nieuw de schoenen weer in.
En daarna moest het pas beginnen!
In de relaxstand, dekentje er overheen en laat het maar over je heen komen. En er is wat over me heen gekomen!! Ik denk dat er 15 verschillende lotionnetjes, tonicjes, schrubjes, cremmetjes op me los zijn gelaten. In mijn hele leven heb ik nog niet zoveel cremmetjes gebruikt!
Een zooitje bloedhete handdoeken gesurvived en tot slot nog een fijne schouder-, nek- en gezichtsmassage gehad.
Ook de wenkbrauwen zijn geëpileerd (auw) en 'oneffenheden' zijn verwijderd (auw).
Het was me het dagje wel!
Ik zit hier dus met een perzikehuidje na te genieten, dat snap je!
En Dametjes: het was heerlijk, nogmaals bedankt! (volgend jaar toch zeker weer als kadootje?)
